اين روزها بي حوصله ترين روزهاي عمرم را سپري مي کنم. بي برنامه ترين روزهاي زندگي  و بي حوصله ترين ثانيه ها را. يک ماهي ميشود که درگير اين حالتم. با تمام نشاطي که هميشه از خودم به ياد دارم نتوانستم که حريفش شوم و تصميم گرفتم که مدتي به خودم فشار نياورم به خاطر درس خواندن به خاطر موسيقي و به خاطر همه ي برنامه هايي که دوست دارم در زندگي ام داشته باشم. انگار چيزي در من است که با من مبارزه مي کند يک من ديگر. نميدانم خدا کند اين روزها تمام شود خيلي کار دارم نميخواهم روزهاي عمرم به بيهودگي بگذرد. 

گاهي دوستانم حرفهاي قشنگ ميزنند ولي من خودم استاد حرفهاي قشنگم براي همين حرفهاي دوستانم هم در من تاثير نمي کند. مثل وقتهايي که در راديو گوينده بودم بعد وقتي خودم راديو مي شنيدم يا تلويزيون مي ديدم حرفهايشان به نظرم خنده دار ميامد و اصلا در من تاثير نمي کرد چون ميدانستم که اين حرفهاي نويسنده ي برنامه بود که مطلب مي نوشت نه آن گوينده. اي بابا به قول معروف ما خودمان رنگ مال بوديم قورباغه را رنگ مي کرديم به جاي طاووس مي فروختيم. 

مقصد برايم دعا کنيد. به يک معجزه نيازمندم.